Tekst achterflap

Anton Korteweg kijkt, vaak op z’n fiets, om zich heen. Herkent feilloos het menselijk tekort in de dingen die hij ziet. En dat schrijft hij dan op. Zoals in het gedicht ‘Tunnels’:

‘Gebruik de tunnel’, staat er, en, die raad gevolgd,

‘Astrid, I love you’. Mooi. So far, so good.

Daal je de Straatweg af het Haagse Bos in:

‘Astrid skelethoer. Negative Erection.’

Zo kom je ’s morgens om half negen in Wassenaar

in tien minuten maar van de banaalste uiting

van liefde tot het grofst vertoon van walging.

In ’t echt duurt dat zo’n vijf tot zeven jaar.

Rondkijken, fietsen en nog meer kijken, en daar dan ironische, melancholieke gedichten van maken, dat doet Korteweg nu al meer dan veertig jaar. In Ouderen zijn het gelukkigst en alle andere gedichten,van 1971 tot nu zijn alle gedichten die hij bij elkaar heeft gekeken gebundeld.

Biografie

Anton Korteweg (Zevenbergen, 1944) debuteerde in 1971 bij Meulenhoff met Niks geen Romantic Agony. In 2015 verscheen zijn verzamelbundel Ouderen zijn het gelukkigst, in 2021 verscheen Enfin. In 1986 ontving hij voor zijn werk de A. Roland Holstpenning. Korteweg was van 1979 tot 2009 directeur van het Literatuurmuseum in Den Haag. Ik, om maar iemand te noemen is zijn vijftiende dichtbundel.

Details